Wysiłkowe nietrzymanie moczu u kobiet i mężczyzn

Europejskie standardy leczenia nietrzymania moczu

Według standardów europejskich leczenie nietrzymania moczu zaczyna się od leczenia zachowawczego, a następnie chirurgicznego gdy leczenie zachowawcze nie przynosi efektów. Oba rodzaje leczenia nie wykluczają się. W momencie gdy zapadnie decyzja o operacji, wskazane jest aby przed zabiegiem i jak również po, udać się na rehabilitację w celu wzmocnienia mięśni. Dzięki temu można uniknąć niepożądanych efektów ubocznych pooperacyjnych, a efekty operacji będą skuteczniejsze i trwalsze. Zdarza się również, że nietrzymanie moczu pojawia się na skutek zabiegu chirurgicznego w obrębie dna miednicy. Wtedy również konieczne jest leczenie zachowawcze – rehabilitacyjne. Najczęściej kobiety cierpią na nietrzymanie moczu po histerektomii (usunięcie macicy), a mężczyźni po prostatektomii (usunięciu gruczołu krokowego czyli prostaty).

Leczenie zachowawcze poprzez rehabilitację

Leczenie zachowawcze polega na rehabilitacji mięśni dna miednicy. Zaczyna się najpierw od poprawy funkcji mięśni oraz nerwów dna miednicy, które warunkują trzymanie moczu i częstotliwość jego oddawania. Rehabilitacja polega na współpracy z fizjoterapeutą, który uczy prawidłowego wykonywania ćwiczeń i zleca odpowiednie zabiegi wpływające na poprawę mięśni dna miednicy. Zaleca się ćwiczenia mięśni dna miednicy wykonywane w domu przez pacjenta jak również zabiegi ambulatoryjne.

Rodzaje zabiegów rehabilitacyjnych na nietrzymanie moczu

Biofeedback

Do zabiegów wpływających na poprawę mięśni dna miednicy należy biofeedback, polegający na wizualizacji pracy tych mięśni na ekranie monitora w postaci wykresu. W biofeedback’u zauważalna jest każda dysfunkcja czy to zaburzenie relaksacji, kurczenia mięśni, ich wytrzymałości i stabilności. Terapeuta dzięki widocznym wykresom może zauważyć z czym jest największy problem, na czym trzeba się najbardziej skupić i wpłynąć na poprawę. Dla pacjenta taka wizualizacja również jest bardzo pomocna – dzięki temu systemowi pacjent może się bardziej skupić, sprawdzić który moment skurczu musi być poprawiony, jaki jest relaks – nie domyśla się tego lecz wszystko widzi.

Elektrostymulacja

Kolejną z terapii jest elektrostymulacja wywoływana świadomym skurczem pacjenta – jest to naturalna forma rehabilitacji przy leczeniu zaburzeń pracy mięśni. Terapia wykorzystuje naturalne odruchy organizmu – zachowany jest naturalny łańcuch pobudzający mięśnie do skurczu. Pacjent świadomie napina mięśnie, a w momencie przekroczenia progu napięcia wyznaczonego przez fizjoterapeutę uruchamiana jest elektrostymulacja, która wzmacnia świadomy skurcz mięśniowy. Ma to na celu pobudzenie całego układu zaczynając od kory mózgowej, idąc przez rdzeń kręgowy, a kończąc na zakończeniach nerwowych mięśni.

Terapia manualna

Istotną metodą jest terapia manualna zewnętrzna bądź wewnętrzna. Jest to praca rehabilitanta na poszczególnych strukturach ciała pacjenta, mięśniach, nerwach, powięziach – istotne są wszelkie struktury które mają wpływ na problem zgłaszany przez pacjenta.

Bogata terapia domowa

Zaleca się dla każdej osoby terapię domową, która jest zaplanowana i kontrolowana przez fizjoterapeutę. W skład terapii domowej wchodzą:

  • samodzielne ćwiczenia mięśni dna miednicy i ich rozciąganie,
  • samodzielne ćwiczenia z elektrostymulatorem domowym,
  • różne sposoby na redukcję wycieków (odpowiednie pozycje i napinanie mięśni dna miednicy w momencie zwiększonego ciśnienia śródbrzusznego),
  • sposoby radzenia sobie przy parciach naglących.

Do zaburzeń urologicznych i ginekologicznych mających szansę na poprawę poprzez rehabilitację należą pęcherz nadreaktywny, wysiłkowe nietrzymanie moczu, trudności z oddawaniem moczu, nietrzymanie moczu u dorosłych i u dzieci, pochwica, vestibulodynia, vulvodynia, obniżenie narządów rodnych, clitodynia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *