Vulvodynia – objawy i leczenie

Vulvodynia niestety w dalszym ciągu przez wielu nadal traktowana jest „z przymrużeniem oka”. Mianem vulvodynii określa się przewlekły piekący, ostry, palący, a nawet przeszywający ból bądź dyskomfort okolic intymnych. Stwierdzenie, że pacjentka boryka się z daną chorobą następuje po okresie 3 miesięcy utrzymujących się wyżej wymienionych objawów bez określonej przyczyny ich występowania (neurologicznej, urazowej, zapalnej, alergicznej).

Postacie w jakich występuje

Wyróżnia się dwie główne postacie vulvodynii: uogólnioną oraz zlokalizowaną oraz trzecią rzadszą mieszaną. Uogólniona cechuje się odczuwaniem dolegliwości okolic krocza bez ściśle określonego miejsca występowania bólu, który występuje na większym obszarze. Mogą to być wargi sromowe, łechtaczka, pochwa, odbyt, wzgórek łonowy a nawet wewnętrzna strona ud. Zlokalizowana cechuje się występowaniem bólu w konkretnym miejscu, tutaj w przedsionku pochwy (vestibulodynia) czy w łechtaczce (clitodynia). Trzecia postać, vulvodynia mieszana jak sama nazwa wskazuje jest to połączenie vulvodyni zlokalizowanej z uogólnioną.

Występujące bóle

Objawy bólowe w wulwodyni mogą pojawiać się samoistnie i trwać stale przez długi okres czasu bądź mogą być okresowe, często wiążąc się z cyklem miesiączkowym. Ból może się pojawić w normalnych czynnościach np.: dotyk, bielizna, stosunek płciowy, badanie ginekologiczne, obcisła odzież itp.).

Powracając, o vulvodynii można mówić wówczas, gdy zostanie wykluczona przyczyna bólu sromu takia jak stan zapalny, infekcja (grzybicza, bakteryjna), choroby skóry czy zaburzenia neurologiczne. Dokładnej przyczyny danego zaburzenia nie znaleziono. W przeprowadzonych badaniach zaobserwowano, iż u kobiet cierpiących na vulvodynię w błonie śluzowej oraz skórze okolic intymnych występuje zwiększona ilość zakończeń nerwowych. Może to wynikać z przebytych wcześniej zaburzeń immunologicznych, częstych infekcji lub ogólnie zwiększonej wrażliwości nerwowej pacjentki (zaburzenia ośrodkowego mechanizmu regulującego odczuwanie bólu). Rola układu mięśniowo-szkieletowego w nasileniu vulvodynii jest istotna, z tego względu gdyż nieprawidłowe ustawienie miednicy i/lub jej niestabilność powoduje przewlekłe napięcie mięśni dna miednicy, reagując bólem. W następstwie jest przeniesienie napięć i bólu na narządy znajdujące się w miednicy mniejszej (pochwa, dolne drogi moczowe, srom, odbyt). Również przyjmowanie nieprawidłowych pozycji, które wywołane są próbami zmniejszenia bólu nasilają dolegliwości poprzez przeciążenie mięśni przykręgosłupowych i brzucha.

Leczenie vulvodynii jest złożone, dla najlepszych efektów terapeutycznych powinno składać się z farmakoterapii, fizjoterapii, psychoterapii i psychoedukacji.

W vulvodynii zauważalny jest szereg zaburzeń w funkcjonowaniu systemu mięśniowo-powięziowego w obszarze dna miednicy, tj. nieprawidłowe ustawienie miednicy, niewydolność mięśni (zbyt duże/zbyt niskie/nierównomierne ich napięcie), zaburzenia przesuwalności powięzi, bolesność brzuśców i/lub przyczepów mięśniowych.

W procesie leczenia niezbędna jest fizjoterapia dna miednicy, obejmuje ona wzajemnie uzupełniające się elementy jak biofeedback i elektrostymulacja mięśni dna miednicy, terapia manualna okolic miednicy, a w tym terapia wewnętrzna (per vaginam, per rectum), terapia promieniami IR (podczerwień), instruktaż samodzielnego wykonywania ćwiczeń rozciągania i rozluźniania mięśni krocza oraz sąsiadujących.

Vulvodynia dotyka bardzo intymnej sfery kobiety. Coraz większa wiedza na temat jej przyczyn i skuteczniejsze metody leczenia pozwalają osiągnąć pozytywne efekty i uwolnić pacjentkę od bólu. Warunkiem tego jest kompleksowa terapia obejmująca farmakologię, specjalistyczną fizjoterapię i opiekę psychologiczną, a zwłaszcza zaangażowanie pacjentki w leczenie i współpraca z terapeutami.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *